امشب  رو  رو به تموم  قبله  ها   یه  بار دیگه  با خدای خودم حرف زدم ... خودش خوب می دونه  که از تما  ارزوهام  دل بردیده ام ... اما  تا به خودم میام باز  به حال خودم رها شده ام ...

منو ببخش  که امشب یه بار دیگه بغضم ترکید و گفتم هر انچه رو که نباید . . .

میان این برهوت چه باید کرد  !

باید ماند  یا  رفت !؟

نه . . . باید گذاشت و گذشت !!

دلتنگم    . . . دلتنگ  چه !  نمی دانم !

راستش را بگویم دلتنگ همانی ام که نه تو  می دانی  و نه من !

نه  !  نه  ! بگذار راسترش  را  بگویم !

نه دلتنگ  لحظه های تازه ام  و  نه دلتنگ  شروع  زندگی دوباره . . .

دلتنگم  . . . دلتنگ  خود  خود  تــــــو  !!!!

              امشب حال شاعری  رو دارم که می سرود :

                                   " حرف بزن   ابر مرا باز  کن . . . دیر زمانیست که  بارانی ام ! "

مدتهاست  که  زندانبانم  دیگه  حتی زیر چشمی هم  نگاهم نمی کنه

یواش یواش داره چوب خط روزهای اسارتم  تموم  سفیدی روحم  رو خط خطی می کنه

روی دیوار سلول نوشته ام : " دلا خو کن به تنهایی     که از تن ها بلا خیزد  "

               تکرار

                        تکرار

                                تکرار

                                  "  خیلی  سخته "

                                                                    می رویم

                                                                و خواهیم  رفت !

                                           این زندگی ماست ! این باید " بودن " زندگی ماست !

                          به گمانم  هر بار پیدا کردن  خودمون توی این هیاهوی زندگی  یعنی " تولد "

                  به  گمانم  تموم  این بهانه های  شادی های کوچیک و بزرگ زندگیمون  یعنی " تولد "

                                      و اینو  می دونم  که هر چقدر  ماندن    سخت  . . .

                                                و  هر چقدر  شبها  تاریک  . . .

                                       و هر چقدر زندگی عادت  و مرگ  هر چقدر  راحت  . . .

                          بازهم  دل کندن  از این  "" هیاهوی برای هیچ  "" مشکل است !

                                به گمانم همه ما  زندگیمون رو  دست کم گرفته ایم . . .

                                                     اما  من هم  خدائی  دارم   که  همین  نزد یکی هاست

                                                               می خندم    به  یه عشق  فنا  شده  زمینی   

                                              می فهمم   معنی   درد  را       معنی   بی کسی را      و   اشک  را 

                                      بغض   سنگینی  که   یاداوری   خاطراتم   با  خودش  به همراه  داره    حس   کرده ام

                                          توی  این  تاریکی  شب    دور  از  همه      خدایم    رو   صدا   یاد  می کنم

                                                      صداش  که می کنم  ذره   ذره  وجودم    ارام   می شود

                                   حالا  من  هستم      و  یه اتاق  نیمه  تاریک    و   خدایی  که می دونم  هیچ  وقت  تنهام  نمی گذاره 

می دانم .. جاده همان جاده است... و من سوار بر همان مرکب گذشته..خدایا گذشته شاید مرا به غرور افکند.. شاید مرا در چاه خودخواهی افکند... تنها یاد تو مرا نجات می دهد.. یادت می کنم... به یادم باش... به یادم باش هرچند که می دانم آن طور که شایسته توست به یادت ندارم...  تنها از تو یاری می جویم.. تنها در سختی هایم تو را به یاری می طلبم... به یادم باش چرا که عمق وجودم را جز حس با تو  بودن هیچ تسلایی نیست... همیشه به یادت محتاجم... به امیدت ...

نمی خواهد شاید از این تنهایی بیرون بیاد    اما می نویسم بعد  از مدتها ...  لازمه  نوشتن  عاشق  بودنه و لازمه تنها  بودم دل بی عشق . . . دل تنگم . . . شاید دلتنگ  یه گریه  و  شاید دلتنگ  لحظه ای با تمام وجود خندیدن . . . من اینجا هستم ! من هنوز هستم ! قلبم  برای  کسی نمی تپد  ! منم  و اندیشه سرگردانیم !  خدایم کجاست ... مگر اینجا  و  انجا  و . . . دل من !

خدایا  . . . دلم گرفته  از  همه  زمینت . . . از همه  ادم ها . . . از همه احساس ها و هوس های  نا به هنجار. . . کاش زمین و اسمان  به  هم می ریخت  و اینجا  ابدیت  بود  و  من  با همه احساسم  تا ابد  می نوشتم  بدون اینکه خطی  سیاه  بشه . . .

"وقتی جهان

 از ریشه جهنم

و آدم

از ریشه عدم

و سعی

از ریشه های یاءس می آید

وقتی که یک تفاوت ساده

در حرف

کفتار را

به کفتر

تبدیل می کند

باید به بی تفاوتی واژه ها

و واژه های بی تفاوتی

مثل نان

دل بست

نان را

        از هر طرف بخوانی

                            نان است....  "