اما  من هم  خدائی  دارم   که  همین  نزد یکی هاست

                                                               می خندم    به  یه عشق  فنا  شده  زمینی   

                                              می فهمم   معنی   درد  را       معنی   بی کسی را      و   اشک  را 

                                      بغض   سنگینی  که   یاداوری   خاطراتم   با  خودش  به همراه  داره    حس   کرده ام

                                          توی  این  تاریکی  شب    دور  از  همه      خدایم    رو   صدا   یاد  می کنم

                                                      صداش  که می کنم  ذره   ذره  وجودم    ارام   می شود

                                   حالا  من  هستم      و  یه اتاق  نیمه  تاریک    و   خدایی  که می دونم  هیچ  وقت  تنهام  نمی گذاره 

می دانم .. جاده همان جاده است... و من سوار بر همان مرکب گذشته..خدایا گذشته شاید مرا به غرور افکند.. شاید مرا در چاه خودخواهی افکند... تنها یاد تو مرا نجات می دهد.. یادت می کنم... به یادم باش... به یادم باش هرچند که می دانم آن طور که شایسته توست به یادت ندارم...  تنها از تو یاری می جویم.. تنها در سختی هایم تو را به یاری می طلبم... به یادم باش چرا که عمق وجودم را جز حس با تو  بودن هیچ تسلایی نیست... همیشه به یادت محتاجم... به امیدت ...